Σχόλιο DP: Βρόντηξαν τα βουνά, αλλά δεν έκλαψαν! Γιατί να κλάψουν; Ήταν γενναία παιδιά… (παράφραση του μεγάλου Οδυσσέα Ελύτη)
_____________________
“Πάρθεν η Ρωμανία! Έναν πουλίν, καλόν πουλίν εβγαίν’ από την Πόλιν ουδέ στ’ αμπέλια κόνεψεν ουδέ στα περιβόλια, επήγεν και εκόνεψεν α σου Ηλί’ τον κάστρον. Εσείξεν τ’ έναν το φτερόν σο αίμα βουτεμένον, εσείξεν τ’ άλλο το φτερόν, χαρτίν έχει γραμμένον, Ατό κανείς κι ανέγνωσεν, ουδ’ ο μητροπολίτης έναν παιδίν, καλόν παιδίν, έρχεται κι αναγνώθει.
“Σίτ’ αναγνώθ’ σίτε κλαίγει, σίτε κρούει την καρδίαν. “Ναϊλί εμάς και βάι εμάς, πάρθεν η Ρωμανία! “Επέραν το βασίλοσκαμ’ και έλαεν αφεντιά. Μοιρολογούν τα εκκλησιάς, κλαίγνε τα μοναστήρια κι ο Γιάννες ο Χρυσόστομον κλαίει, δερνοκοπιέται,
- Μη κλαίς, μη κλαίς Αϊ-Γιάννε μου, και δερνοκοπισκάσαι
- Η Ρωμανία πέρασε, η Ρωμανία ‘πάρθεν.
- Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο”. Ο θρήνος της άλωσης της Κωνσταντινούπολης…
Πηγή: defence-point.gr
