Διάβασα τήν συγκλονιστική γιά κάθε νομικό πού σέβεται τόν ἑαυτό του δήλωση τῆς 18-3-2013 τοῦ καθηγητοῦ Γεωργίου Κασιμάτη στην ἰστοσελίδα http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/03/blog-post_6159.html#.UUe1ARx7JaA, για τήν κατάσταση στήν Κύπρο.
Ἐπιτρέψτε μου λίγες σκέψεις πού ἐπιρωνύουν ὅσα λέγει ὁ κ. καθηγητής:
Προϋπόθεση γιά νά γίνῃ κάποιος Πρόεδρος ἤ Πρωθυπουργός, εἶναι βἐβαια νά ἔχῃ ἐκλεγεῖ σύμφωνα μέ τό Σύνταγμα. Ἀλλά, ὅταν, ἀφοῦ ἐκλεγῆ, πράξει σέ μείζονα θέματα ἐθνικῆς κυριαρχίας καί ἐπιβιώσεως , καί δή ἀμέσως, σαφῶς ἀντίθετα πρός ὅσα προεκλογικῶς ὑποσχόταν, χωρίς ἐν τῶ μεταξύ νά ἔχῃ μεσολαβήσει κάποια ἔκτακτη καί ἀπρόβλεπτη μεταβολή τῶν συνθηκῶν ὑπό τίς ὁποῖες ἐξελέγη, τότε δέν δικαιοῦται νά παραμείνῃ στήν θέση του, τήν ὁποία κατέχει ἀντισυνταγματικά πλέον, καί ὑποχρεοῦται νά παραιτηθῆ.
Καθ' ὅσον, ἐάν συνεχίσῃ νά παραμένῃ στήν θέση αὐτή, διαπράττει ὑφαρπαγή τῆς λαϊκῆς ψήφου, αὐτό πού τό Ἑλληνικό Σύνταγμα στό ἄρθρο 120 παρ. 3 αὐτοῦ, ἀποκαλεῖ "σφετερισμό τῆς λαϊκῆς κυριαρχίας καί τῶν ἐξουσιῶν πού ἀπορρέουν ἀπό αὐτή" . Εἶμαι βέβαιος ὅτι καί ὅσον ἀφορᾶ στό Σύνταγμα τῆς Κύπρου ὑπάρχει ἀντίστοιχος ὁρισμός τοῦ σφετερισμοῦ τῆς λαϊκῆς κυριαρχίας ἤ ἑρμηνευτικά συναγόμενο ἰσοδύναμό του, προκειμένου νά συναχθῆ τό ἴδιο ἤ ἀνάλογο συμπέρασμα.
Ἡ Δημοκρατία ἀντέχει μέν τίς ὑπερβολικές προεκλογικές ἐξαγγελίες, ἀκόμη καί πολλά "θά" πού δέν πραγματοποιοῦνται ἀμέσως ἤ καί λησμονοῦνται στήν συνέχεια, ἀλλά ὄχι τό ἀσύστολο ψεῦδος σέ μείζονα ζητήματα, ζητήματα ζωῆς ἤ θανάτου γιά ἕνα ἔθνος. Οὔτε τό Σύνταγμα εἶναι ἕνα ἁπλό σύνολο τυπικῶν κανόνων ὅπως μία ὑπουργική ἀπόφαση περί μέτρων πυροπροστασίας σέ κατάστημα ὑγειονομικοῦ ἐνδιαφέροντος. Τό Σύνταγμα δέν ἔχει "ἀναίτιες δικαιοπραξίες", ἀφῃρημένες ὑποσχέσεις χρέους πρός τήν ἀλλοδαπή ἤ λευκές ἐπιταγές ὑποταγῆς στόν νεοεκλεγέντα, διότι σέ ἕνα Σύνταγμα ὅλα ἔχουν τόν λόγο τους καί τόν σκοπό τους, τήν δημοκρατική πολιτική φιλοσοφία τους πού τά βαστάζει, τά ἀνάγει στόν λαό, στά ἱερά καί τά ὅσιά του, καί τά νοηματοδοτεῖ. Τυπικός πρόεδρος σέ προεδρικό σύστημα, μέ τυπική ἄρα καί τήν κυβέρνησή του, σημαίνει ὄχι ἁπλῶς πολλές ἀμφισβητήσεις, ἀλλά ἀκυβερνησία τῆς Δημοκρατίας.
Ἡ παραίτηση ἑπομένως αὐτοῦ πού σφετερίσθηκε τήν λαϊκή κυριαρχία κατά τόν ἀνωτέρω τρόπο, προδίδοντας ἄμεσα τίς θεμελιώδεις προεκλογικές του δεσμεύσεις σέ καίρια θέματα, σίγουρα μπορεῖ νά ἀντιμετωπισθῆ δεόντως, μέ βάση τίς λοιπές συνταγματικές διατάξεις τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας. Τοῦτο, ὅσο καί ἄν τυχόν δημιουργῆ περιπλοκές, ὅπως τήν ἀνάγκη παλλαϊκῶν διαδηλώσεων διαμαρτυρίας ὑπό τήν σκιά κρισίμων περιστάσεων, ἀφοῦ πρόκειται γιά τόν ἀνώτατο ἄρχοντα - καί ὄχι ἁπλῶς γιά Πρωθυπουργό σέ σύστημα προεδρευομένης δημοκρατίας, ὅπως στήν Ἑλλάδα, ὁπότε καθῆκον καί δυνατότητα νά θέσῃ τό ζήτημα τῆς παραιτήσεως τοῦ Πρωθυπουργοῦ καί δή ἐγκαίρως, ἔχει κατά τό Σύνταγμα, πρό παντός εὑρέος λαϊκοῦ αἰτήματος καί ἀναστατώσεως, καί ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας .
Καί εἶναι ἡ ὁδός τῆς παραιτήσεως αὐτῆς, ὁδός σωτήρια γιά τήν περαιτέρω πολιτική πορεία τῆς χώρας, δεδομένου ὅτι τό κῦρος οἱουδήποτε τόσον ὑψηλά ἱσταμένου, μετά τήν σαφῶς ἀπατηλή συμπεριφορά του ἔναντι τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος , ἔχει τρωθῆ θανάσιμα, χωρίς δυνατότητα ἐπιστροφῆς, τόσο στό ἐσωτερικό ὅσο καί στό ἐξωτερικό. Δέν εἶναι θέμα "ἴματζ", εἶναι θέμα πού ἀφορᾶ τό ἀληθινό κῦρος τόσο τοῦ ὑποπεσόντος σέ τέτοιο ὀλίσθημα, προσωπικῶς, ὅσο καί τήν χώρα του ἡ ὁποία τόν ἀνέχεται. Τρωθέντος τοῦ κύρους τούτου, πᾶς ξένος ξυλεύεται τήν ἴδια τήν χώρα πλέον.
Τά λέμε δέ αὐτά, γιατί ἡ Κύπρος μας εἶναι στήν καρδιά μας, ἡμῶν τῶν "Ἑλλαδιτῶν", καί δή τῶν ἐκ Μικρᾶς Ἀσίας.
Νέστορας Νικηφορίδης
